आता आठवताहेत..

आता अनोळखी होऊन गेलो आहोत आपण…. आता आहेत त्या फक्त आठवणी..

आधी.. सकाळी उठल्यावर पहिला फोन तुला.. जेवायच्या वेळेस फोन.. सन्ध्याकाळी फोन.. झोपण्यआधी फोन..
आता.. तुझ्याशी फोन वर बोलुन ८ महिने झाले.. ते हि बळजबरीचे बोलण..

तेव्हा.. रोज chatting.. खूप busy असलेल्या दिवशी सुद्धा missed call देवून.. वेळ ठरवून chatting..
आता.. शेवटचा mail कधी आला तुझा ते सुद्धा आठवत नाहिए..
आणि chatting?? बोलणच खुण्टलय तर कसल chatting??!!??

काय म्हणायच त्याला? जे पुर्वी होत? प्रेम? नाहिच.. अस विसरत का कोणी प्रेम? ती होती एक चूक.. तू केलेली, आणि तुझ्या प्रेमाखातर मी ही केलेली..

“मी तुझ्याशी बोलल्याशिवाय नाही राहू शकत ग.. ”
“तुझा mail आला ना कि एकदम माझे डोले लकाकतात.. i feel much better..i donno why पण एकदम relaxed वाटत.. कितीही रुसलीस ना तरी mail करत जा.. ”
“plz चिडू नकोस ग.. बोल ना ग plzzz..”

गेल ते सगळ..
आता उरल्या त्या सगळ्याच्या आठवणी आणि.. आणि हे..

“i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine..”

Life is like that, and no matter how brave I pretend to be sometimes, some things really left an indelible mark on me, although it was nothing earth breaking or nerve shatttering thing, maybe I was a bit changed.

Tip – I want to know who reads this post and finds it relevant.

Moral of the story – This post is dedicated to a wide spread misuse of chatting and instant messaging. I wish I post the real dialog I had, but today, I do not have any kind of feelings left with me, Life has taken a new turn and all the old griefs are dead…🙂 For some strange reasons unknown to me, I have seen people behave like fools and they reason it for love, baah..There are very important things in life, and I do not think that a so called love is one of them..

I think this is the last post having a tag ‘Love’ on this little blog.😀